Elthetotafel 24 oktober 2026
Het was weer een heel gezellig samenzijn tijdens de Elthetotafel. Dit keer was het thema ‘Eten van de aarde’ wat keurig aansloot bij de oogstdienst van de volgende dag. Een binnenkomst met een glaasje bubbels of een sapje en wat lekkere hapjes. Met het geluid van de vier jaargetijden schoven we aan, bij een hele lange mooi versierde tafel die plaats bood aan zo’n 24 mensen. Als voorgerecht was er wat groeit uit de grond, pompoensoep. bij iedere gang was er een verhaaltje/parabel. De eerste was:
De parabel van de eigenwijze aardappel
Er was eens een aardappel. Hij lag lekker onder de grond en had helemaal geen
zin om geoogst te worden. Ik blijf hier zei hij. Bovengronds is het me veel te
druk.
Mensen hebben haast, auto s maken lawaaien bovendien schijnt de zon daar
veel te fel zijn buurvrouw een wortel moest lachen. Jij bent ook een rare weet
je wel wat er boven de grond op je wacht? Je wordt misschien wel een heerlijke
sstamppot.
Nou dat lijkt me niks bromde de aardappel. Eerst wordt ik uit de grond
getrokken dan gewassen geschild en in stukken gesneden wat een leven
Ach zei de wortel ik wordt geraspt denk je dat ik daar op zit te wachten
Naast hen groeide een ui. Die zuchtte diep. Jullie hebben niks te klagen. Als ze
mij snijden begint iedereen te huilen.
En boven hen stond een appelboom. Die liet een appel vallen precies op het
hoofd van de boer.
Au riep de boer, wat een oogst.
Uiteindelijk kwamen de aardappel, de wortel de ui samen in een pan terecht ze
werden verwarmd door elkaar geroerd en op tafel gezet. Daar zaten ze dan
naast een stukje vlees een flinke lepel jus en een schaal met appelmoes.
De aardappel keek om zich heen en zuchtte nou ik moet toegeven dat het zo
slecht nog niet is.de wortel knikte, zie je wel samen zijn we meer dan ieder
voor zich. De ui begon al weer te huilen. En de appelmoes hield wijselijk haar
mond. En zo leerde de boer een belangrijke lesje kunt je hele leven onder de
grond blijven zitten uit angst voor wat komen gaat maar soms moet je gewoon
geoogst worden om iets moois te kunnen betekenen en als je dan toch in de
pan belandt kun je er maar beter iets lekkers van maken.
De moraal is het leven is net een maaltijd. Je hoeft niet allemaal het zlefde te
zijn om bij elkaar te passen. En samen smaken we vaak het best. Dus schep
maar op, schuif de schaal maar door en geniet ervan. Want na al het groeien,
bloeien zaaien en oogsten is er maar een ding belangrijk
Dat niemand met een lege maag naar huis gaat,
Het hoofdgerecht bestond uit boeren aardappelsalade, aardappel/preischotel met kaas, groene salade en boerenbrood. Dit alles begeleid door een heerlijk glaasje wijn of sap.
De parabel van de kromme wortel
Er was eens een boer die zijn wortels oogstte de ene was lang en recht, de
andere kort en dik sommige waren prachtig oranje maar er waren er ook met
rare bochten en vertakkingen. De boer legde ze allemaal in een mand.
Een kaarsrechte wortel keek trots om zich heen. Kijk naar mij, precies zoals een
wortel hoort te zijn. Iedereen wil mij hebben. Naast hem lag een kromme
wortel. Hij zweeg even
Ik weet het niet zei hij toen. Misschien lag er een steentje in mijn weg of was de
aarde te hard ik heb mijn best gedaan om te groeien.
De boer nam de mand met wortels mee naar huis hij sorteerde ze recht bij
recht, krom bij krom. De rechte wortel glom van trots…ik wist het ik ben meer
waard.
Maar die avond kwam er onverwacht bezoek. De boer wilde een pan soep
maken voor alle gasten. Hij pakte de wortels ook de kromme hij wastte ze,
sneed ze en deed ze in de pan. Toen de soep klaar was kwamen de mensen
binnen. Er werd gelachen verhalen verteld en de kommen gevuld.
Een oude vrouw zei wat smaakt het heerlijk. Je proeft de zon, de aarde en de
zorg waarmee alles is gegroeid. Niemand vroeg of de wortels krom of recht
waren…en ze genoten van de maaltijd. Ergens in de pan was de kromme wortel
net zo belangrijk geweest als de rechte.
Wel bijzonder dacht de boer op het land leren we dat ieder gewas op zijn eigen
manier groeit. En toch kunnen ze samen iets moois voort brengen. Misschien geldt dat ook bij de mensen. Want de een groeit recht omhoog, de ander moet
om obstakels heen. De een heeft de wind mee en de ander moet knokken om
boven de grond te komen, en toch hebben we allemaal iets te geven.
Als kers op de taart werd de avond afgesloten met voor ieder een portie apple crumble. Het was niet alleen een voortreffelijke maaltijd, maar ook ontmoeting, lekker met elkaar bijpraten over van alles en nog wat.
We hebben gegeten van wat de aarde ons geeft. Groente brood fruit het lijkt
zelfsprekend maar dat is het niet.
Achter alles wat op tafel stond schuilt een verhaal. Van zaadjes die ontkiemden
van handen die zaaien en oogsten van zon en regen van geduld en zorg.
