Tweede advent.

Vorige week is het bloemstuk “begonnen”. Het groeit steeds verder naar kerst toe. De eerste week waren de kleuren donker. Er brandde één kaars en er waren, soms verscholen, duifjes te zien. Boodschappers van de Geest, een fluistering van hoop.

Deze zondag is het tweede advent. De kleur roze komt steeds meer in het stuk. Er branden twee kaarsen en de duifjes zijn steeds beter te vinden. In het donker vindt het licht zijn weg, hoop ontwaakt. Een straal raakt de bloem, een belofte bloeit op.

Advent begint niet met zekerheden, maar met een zacht verlangen dat tussen de dagen doorademt.

We ontsteken een kaars niet om te bewijzen maar om te herinneren dat licht altijd klein begint.

In dat wachten klinkt geen haast, alleen de stille uitnodiging om ruimte te maken voor aandacht, warmte en menselijkheid.

Dat advent ons mag leren dat verwachting geen bezit is, maar een open hand waarin de toekomst even rust.

En dat wij, in het delen van licht, zelf tot licht worden voor wie naast ons is en voor wie wij nog zullen ontmoeten.

Van een simpele boom naar een liturgisch bloemstuk.

Ook dit jaar is er weer een adventsbloemstuk in de kerk. Maar dat begint altijd met bedenken en
voorbereiden. Er is een plan bedacht en dan moet het worden wat in het hoofd van de bedenker zit.
En dat is altijd weer een uitdaging voor beiden. Dit jaar moesten er stammetjes komen die de basis
zijn van het bloemstuk. Dus dat begon deze week met een bezoek aan een houthandel met de vraag
om een stammetje. En jawel hoor, deze werd ons geschonken en achter in de auto geschoven. Thuis
werden er stukken van gezaagd in de juiste maat en konden ze naar de kerk. Het eerste bloemstuk,
voor de eerste advent, ging van start. In de komende weken zullen we laten zien hoe het verder gaat
worden. Ofwel het begon allemaal met een simpele boomstam!